کورتکس ماده خاکستری به هم پیچیده است که %80 مغز انسان را می سازد، و و مسئول توانایی ما برای به خاطر آوردن، فکر کردن، واکنش نشان دادن، هم دلی، ارتباط برقرار کردن، سازگار شدن با محیط جدید، برنامه ریزی برای آینده می باشد. کورتکس ابتدا در پستانداران آشکار شد و ساختار ابتدایی ساده و مکرری دارد که در همه ی گونه های پستانداران مشابه است. مغز با میلیاردها نرون پوشیده شده است ،هر یک به هزارلن نرون همسایه اش به وسیله دندریت ها و اکسون ها متصل است که نوعی سیم کشی زیستی به شمار می آید. مغز اطلاعات را با فرستادن سیگنال های الکتریکی در طول این سیمها پردازش می کند. در کورتکس نرون ها در واحدهایی وظیفه مند و پایه ای سازمان ده ای شده اند، هر واحد استوانه ای است با پهنای mm 0.5 و ارتفاع mm 2 شامل 10،000 نرون که به طریق پیچیده اما پایداری به هم متصل شده اند. این واحد ها بیشتر شبیه ریز مدارها در یک کامپیوتر کار می کنند. این ریز مدارها به نام ستون های نئوکورتیکال(NCC) شناخته شده، و میلیون ها بار در طول کورتکس تکرار شده اند. اساسا تفاوت میان مغز موش و مغز انسان تنها حجم آن است، انسان بسیار بیشتر از موش ستنون های نئوکورتیکال و در نتیجه نرون دارد. این ساختار یک روش مدل سازی باقاعده را به خود می دهد، در واقع اولین قدم پروژه بلوبرین دوباره ساختن این ریز مدارهای بنیادین تا سطح دقیق زیست شناختی تک نرون است. ریز مدار سپس می تواند در شبیه سازی استفاده شود. پروژه بلوبرین یک تلاش مطابق مهندسی معکوس مغز است تا چگونگی کارکرد مغز را کشف کرده و ابزاری برای دانشمندان نروساینس و محققان داروساز است و یک پرژوه هوش مصنوعی نیست. هر چند که ممکن است یک روز هوش طبیعی و حس آگاهی را در استفاده کنندگان از وسیله تشخیص دهیم. بلوبرین بر روی ساخت شبیه سازی فیزیولوژیکی برای کاربردهای بیومدیکالی تمرکز کرده است.
ترجمه :زهرا ساجدی نیا
منبع: http://bluebrain.epfl.ch
|
+| نوشته شده توسط
galaxygirl در جمعه بیستم اردیبهشت 1387
|
